طراحی شهری در قرن 21 به موضوعی مهم بدل گشته و برنامه های جامع شهرسازی یک هنجار عظیم شده اند. همانطور که مسیرهای سواره (خودروهای شخصی، مونوریل، مترو و اتوبوس) در طراحی شهری هائز اهمیت می باشد، فضاهایی هم به عنوان محور ارتباط اصلی برای افرادی که به پیاده روی علاقه دارند در نظر گرفته می شود. گروه معماری “راجر استرایک هاربر+همکاران” طرح عظیمی از یک باغ معلق به طول 1.2 کیلومتر را ارائه کرده اند که به عنوان بخشی از محور اصلی شهر و افق نوظهور شنزن به شمار می رود.
طرح باغ معلق شنزن به طور مستقیم با مجموعه سیستم حمل و نقل عمومی خیابان و زیرزمینی مرتبط است. سلسله مراتبط حمل و نقل شهری، یکی از ویژگی طراحی باغ شنزن به شمار می رود: حرکت سریع از طریق حمل و نقل زیرزمینی به سرعت متوسط ماشین ها در خیابان و در نهایت به سرعت روان و آهسته بر روی باغ معلق می رسد. این جریان یک رویداد مفهومی است و تا حدودی دارای تناقض می باشد. مثلا در ساعات ترافیک گذر از روی باغ برای افراد سریع تر از گذر توسط خودروهای شخصی است، در ساعات خلوت شهر حرکت آهسته بر روی باغ به یک تفریح بی نظیر در میان درختان تبدیل می گردد.
طراحی پل معلق دارای انواع دسترسی های فرعی است تا ورود و خروج به خیابان های مجاور را برای کاربران ایجاد نماید. در طول چند سال گذشته شاهد پروژه هایی به این وصف بودیم که به نقاط شاخص شهر تبدیل شده اند. پروژه پارک High line از گروه معماری دیلر و اسکوفیدو جزء اولین سبک از طراحی باغ معلق یا پارک هوایی در شهر بود. سپس گروه معماری MVRDV با تغییر کاربری یکی از بزرگراه به باغ معلق در شهر سئول کره جنوبی، یکی از شاخص ترین فضاهای شهری را رقم زد.

پارک High Line-دیلر و اسکوفیدو

باغ معلق سئول-گروه معماری MVRDV



تحریریه معماری آرل
منبع: archdaily.com

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *