موشه سفدی معمار، طراح فضای شهری، استاد، نظریه پرداز و نویسنده است. سفدی که طرفدار یک نظریه جامع و انسانی است، متعهد به نوعی معماری است که طرح یک پروژه را ارتقا دهد و از آن پشتیبانی کند. طرحی که متاثر از عناصر جغرافیایی، اجتماعی و فرهنگی است که یک بنا را تعریف می کند و یا پاسخ گوی احتیاجات و آرمان های انسانی است. سفدی پروژه های زیادی را به اتمام رسانده از جمله مراکز فرهنگی، آموزشی و شهروندی، محله ها و پارک های عمومی، مراکز شهری و فرودگاه های چند منظوره و طرح های جامع برای مراکز فعلی و شهرهای کاملا جدید در سراسر دنیا.

پروژه های بزرگی که در حال حاضر توسط گروه معماری سفدی در دست احداث است و یا اخیرا توسط این تیم ساخته شده شامل:

مرکز “Mamilla Alrov “، مرکزی پویا در نزدیکی شهر قدیمی اورشلیم

تفرجگاه ساحلی ” Marina Bay Sands “، تفرجگاهی ادغام شده در سنگاپور

مجتمع یادبود ” Khalsa Heritage ” ، موزه ملی مردم اهل سیک در پنجاب هند

موسسه آمریکایی ” ستاد صلح ” در واشنگتن دی سی

پردیس ملی باستان شناسی اسرائیل در اورشلیم

خلیج ” رویای طلایی ” در شهر کینگهوانگداو ، چین

مرکز هنرهای نمایشی “کافمن” در کانزاس سیتی، میسوری

و موزه هنر آمریکایی “پل کریستال” در بنتون ویل، آرکانزاس.

سفدی در سال ۱۹۳۸ در شهر حیفا اسرائیل متولد شد و در سنین کودکی به همراه خانواده به کانادا مهاجرت کرد. در سال ۱۹۶۱ از دانشگاه “مک گیل” در رشته معماری فارق التحصیل شد. بعد از اینکه مدتی نزد “لوییس کان” در فیلادلفیا کارآموز بود، به مونترئال بازگشت تا بر روی طرح جامع نمایشگاه جهانی ۱۹۶۷ نظارت کند. در سال ۱۹۶۴ شرکت خود را برای تحقق بخشیدن به پروژه “زیستگاه ۶۷” تاسیس کرد . این پروژه که از پایان نامه اش در دانشگاه “مک گیل” اقتباس گرفته شده بود، عنصر مرکزی طرح نمایشگاه جهانی و طرحی نوآورانه در تاریخ معماری بود.

سفدی در سال ۱۹۷۰، شعبه اورشلیم دفتر خود را تاسیس کرد و به شدت درگیر پروژه بازسازی اورشلیم شد. او مسئول بخش اعظم احیای شهر قدیمی و بازسازی مرکز جدید شد که بخش جدید و قدیمی شهر را به هم پیوند میداد. در طول سالهای بعدی، مسئولیت او گسترش پیدا کرد و شامل شهر جدید مودیعین ، موزه جدید ” یاد واشم” هولوکاست و مرکز یادبود رابین شد. طی این مدت، سفدی در کشورهای در حال توسعه مانند: سنگال، ایران، سنگاپور و شمال کانادا نیز درگیر انجام پروژه بود. سفدی در سال ۱۹۷۸، پس از تدریس در دانشگاه های “ییل”، “مک گیل” و “بن گوریون” ، محل زندگی و دفتر خود را به بوستون تغییر مکان داد. او از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۴ رئیس “برنامه طراحی شهری” دانشکده طراحی دانشگاه هاروارد بود و از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۹ در بخش معماری و طراحی  عنوان استادی “ایان وودنر” این دانشگاه را داشت. در دهه های بعدی، مسئول طراحی ۶ نهاد عمومی اصلی کانادا از جمله: موزه تمدن کبک، گالری ملی کانادا و میدان آزادی ونکوور بود.

سفدی با طیف وسیعی از مشتریان از جمله: نهادهای شهری و سازمان های دولتی، کالج ها و دانشگاه ها، ساختمان سازهای خصوصی، سازمان های غیر انتفاعی و موسسه های مدنی کار کرده است. بسیاری از پروژه های شرکت او به نقاط دیدنی محبوب منطقه ای و ملی تبدیل شده اند. از جمله آن ها می توان به:

مرکز علوم و تحقیقات، ویچیتا، کانزاس

کتابخانه عمومی شهر “سالت لیک”، یوتا

موزه “اسکس پی بادی”، سالم، ماساچوست

دادگاه فدرال “اسپرینگ فیلد”، اسپرینگ فیلد، ماساچوست

مرکز فرهنگی “اسکربال”، لس آنجلس، کالیفرنیا

فرودگاه بین المللی “لستر بی پیرسون”، تورنتو، کانادا

گالری ملی کانادا

موزه هولوکاست “یاد واشم”، اورشلیم، اسرائیل، اشاره کرد.

سفدی علاوه بر مقالات متعددی که درباره تئوری و اجرای معماری نوشته است، کتاب های زیادی نیز به چاپ رسانده که از مهمترین آن ها می توان به “فراتر از زیستگاه” ۱۹۷۰، “برای هر کسی باغی” ۱۹۷۴، “فرم و هدف” ۱۹۸۲، و “اورشلیم : آینده ی گذشته” ۱۹۸۹ اشاره کرد. کتاب “شهر پس از خودرو ها” ۱۹۹۷، جزئیات ایده سفدی در مورد شهرسازی و طراحی شهری را شرح می دهد. رساله جامعی از کارهای او به نام “موشه سفدی ۱” در سال ۱۹۹۶ به چاپ رسید. رساله دوم “موشه سفدی ۲” که شامل کارهای او از ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۸ بود نیز در سال ۲۰۰۹ به چاپ رسید.

سفدی در چندین فیلم، نقش اصلی را ایفا کرده است. از جمله این فیلم ها می توان به ” The Power of Architecture ” (به کارگردانی دونالد وینکلر،۲۰۰۴ ) که یک مستند بیوگرافی است، “My Architect: A Son’s Journey about Nathaniel Kahn and his father Louis I. Khan” (به کارگردانی ناتانیل خان، ۲۰۰۳ ) و “The Sound of the Carceri, about Bach and Piranesi, with Yo-Yo Ma ” (به کارگردانی فرانسوآ جرارد، ۱۹۹۷) اشاره کرد.

پاییز سال ۲۰۱۰، گالری ملی کانادا بخش جدیدی را معرفی کرد: “شهروند طلایی : معماری موشه سفدی”. این بخش نمایشگاهی بود که فلسفه طراحی ساختمان های این معمار را بررسی می کرد. اسپانسرهای این نمایشگاه به صورت مشترک موزه هنر آمریکایی “پل کریستال” و مرکز فرهنگی “اسکربال” هستند.

نمایشگاه های قبلی از طراحی های سفدی، شامل “ساخت یک موزه جدید” (موزه اسکس پی بادی، ۲۰۰۳-۲۰۰۴)، “موشه سفدی” (موزه معماری، دانشگاه تل آویو، ۱۹۹۸)، “پروژه های موشه سفدی ۱۹۷۹-۱۹۸۹” ( دانشکده طراحی دانشگاه هاروارد ۱۹۸۹)، و “برای هر کس باغی” (موزه هنر بالتیمور، گالری ملی کانادا و موزه هنرهای مدرن سان فرانسیسکو ۱۹۷۳-۱۹۷۴) می شود.

سفدی موفق به دریافت جوایز متعدد، مدارک افتخاری و جوایز شهری بسیاری شده است از جمله: ” Companion of the Order of Canada” ، ” مدال طلایی موسسه آمریکایی معماری ” و ” مدال طلای موسسه سلطنتی معماری کانادا “.

برخی از آثار موشه سفدی:

گالری ملی کانادا ۱۹۸۸

موشه سفدی، آثار و بیوگرافی

موزه “اسکس پی بادی” ۲۰۰۳

موشه سفدی، آثار و بیوگرافی

فرودگاه بین المللی “لستر بی پیرسون” ۲۰۰۷

موشه سفدی، آثار و بیوگرافی

مجتمع یادبود “میراث خلسه” ۲۰۱۱

مجتمع یادبود میراث خلسه موشه سفدی

موزه هنر آمریکایی “پل کریستال” ۲۰۱۱

موشه سفدی، آثار و بیوگرافی

مرکز فرهنگی “اسکربال” ۲۰۱۳

موشه سفدی، آثار و بیوگرافی

منبع: Moshe Safdie Website

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *